သင္မသိေသးေသာ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံအေၾကာင္း (၁၀) ခု

4a

(တင္ဆက္ေရးသားသူ၊ ဂ်ဳိးဇက္ကုန္ဇမႈန္း)

၁။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အေသးဆုံးေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။

ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ (၂) မိုင္ပတ္လည္ျဖင့္ ၀န္းရံထားၿပီး အီတလီႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္နိမိတ္ရွိေလသည္။ ဤႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ၿပီးအခ်ဳပ္ အျခာပိုင္ေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ၿပီး အက်ယ္အ၀န္းမွာ ဧက (၁၀၀) သာ ရွိကာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရွိ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္က ပန္းၿခံ၏ ရွစ္ပုံတစ္ပုံမွ်သာ ရွိၿပီး ရဟန္းမင္းႀကီးက ဦးေဆာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို က်င့္သုံးသည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ကိုယ္ပိုင္ယူ႐ိုေငြေၾကး၊ ကိုယ္ပိုင္တံဆိပ္ ေခါင္း၊ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္၊ ယာဥ္လိုင္စင္၊ ကိုယ္ပိုင္႐ုပ္ျမင္သံၾကားႏွင့္သတင္းစာ၊ ကိုယ္ပိုင္ အလံႏွင့္ကိုယ္ပိုင္ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမ်ား ရွိသည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံတြင္ အေကာက္ခြန္စနစ္ကင္းမဲ့ေသာ္လည္း ျပတိုက္၀င္ေၾကး၊ တံဆိပ္ေခါင္းေၾကး၊ အမွတ္တရပစ္ၦည္းမ်ား ေရာင္းရေငြမ်ားႏွင့္ အလွဴေငြမ်ားျဖင့္ ႏိုင္ငံ၏၀င္ေငြကို ရွာေဖြရရွိေနသည္။

၂။ အီတလီဘုရင္ဗီတာအီမာႏူအဲလ္ (၃) ကိုယ္စား ေဘနိတို မူဆိုလီနီက ဗာတီကန္ႏိုင္ငံကို တည္ရွိေစသည့္ စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရး ထိုးခဲ့သည္။

အီတလီႏိုင္ငံႏွင့္ကက္သလစ္အသင္းေတာ္အၾကားတြင္ တည္ရွိေနေသာ အျငင္းပြားမႈမ်ားကို လာေတရန္ စာခ်ဳပ္အား ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၇ ရက္ေန႕တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးေနာက္ ၿပီးဆုံးသြားၿပီး ျဖစ္သည္။ ၄င္းစာခ်ဳပ္ကို အီတလီဘုရင္ ဗီတာအီမာႏူအဲလ္ (၃) ကိုယ္စား ေဘနိတို မူဆိုလီနီကလည္းေကာင္း၊ ရဟန္းမင္းႀကီးကိုယ္စား ကာဒီနယ္ဆရာေတာ္ ႀကီး ပီယားထ႐ို ဂါစာပါရီကလည္းေကာင္း လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့ၾကၿပီး ၄င္းစာခ်ဳပ္ကို အီတလီႏိုင္ငံ၏ (၁၉၄၈) ခုႏွစ္ အေျခခံဖြဲ႕စည္း ပုံဥပေဒက အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ ၄င္းလာေတရန္စာခ်ဳပ္သည္ ရပ္ကြက္မွ်သာ ရွိေသာဗာတီကန္ကို ဗာတီကန္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ျပဳ ထားၿပီး ဗာတီကန္ႏိုင္ငံအား အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ တည္ရွိခြင့္ျပဳထားသည့္အျပင္ ၄င္းစာခ်ဳပ္အရ အီတလီအစိုးရက ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့ေသာ ျပည္နယ္မ်ားကို အီတလီအစိုးရက ျပန္လည္သိမ္းယူျခင္းအေပၚ ေလွ်ာ္ေၾကးအျဖစ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၉၂ သန္းကို ဗာတီကန္ႏိုင္ငံအား ေပးလိုက္သည္။ ထိုသို႕စာခ်ဳပ္ကိုခ်ဳပ္ဆိုၿပီးေနာက္ အီတလီႏိုင္ငံကိုလည္း ေကာင္း၊ ေရာမၿမိဳ႕ကို အီတလီႏိုင္ငံ၏ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္လည္းေကာင္း အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီး ဗာတီကန္ ႏိုင္ငံသည္လည္း ေျမဧက (၁၀၉) ဧကကို အီတလီအစိုးရထံမွာ ရရွိသည့္အျပင္ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ရရွိလာေသာေလွ်ာ္ေၾကးေငြကို မိမိ၏စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အရင္းအႏွီးေငြအျဖစ္ အသုံးျပဳခဲ့သည္။

၃။ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) (၁၈၀၀ မွ ၁၉၀၀ ခုႏွစ္) အတြင္း ဗာတီကန္မွ အျပင္သို႕ မထြက္ခဲ့ၾကေပ။

၁၈၀၀ ခုႏွစ္မွ စတင္ၿပီး နန္းတက္ခဲ့ၾကေသာ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ အီတလီအလယ္ပိုင္းရွိ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ား လက္ေအာက္ရွိ ျပည္နယ္မ်ားကို အီတလီတစ္ႏိုင္ငံလုံး ျပန္လည္ေပါင္းစည္းသည့္ ၁၈၇၀ ခုႏွစ္အထိ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသည္။ အာဏာရ လာေသာ အီတလီအစိုးရသည္ ဗာတီကန္ေနရာတစ္၀ိုက္ကလြဲၿပီး ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ တျခားျပည္နယ္မ်ားအားလုံးကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၾကသည္။ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ အီတလီဘုရင္ႏိုင္ငံ၏အာဏာကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲ ဗာတီကန္သည္ အီတလီ အစိုးရ၏အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျပင္ပတြင္ က်န္ေနခဲ့သည္။ ရဟန္းမင္းႀကီး ပီအူး (၉) က မိမိကိုယ္ကို ဗာတီကန္၏အက်ဥ္းသား ဟု ေၾကညာ ခဲ့ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) အတြင္း ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ ဗာတီကန္မွ အျပင္ထြက္ရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည့္အျပင္ အီတလီအစိုးရ အာဏာပိုင္ မ်ားထံသို႕လည္း အညံ့မခံခဲ့ၾကေပ။ အီတလီစစ္တပ္မ်ားက ဗာတီကန္နန္းေတာ္ေရွ႕ရွိ စိန္ပီတာရင္ျပင္တြင္ စု႐ုံးေနၾကခ်ိန္တြင္ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားက ၄င္းစစ္တပ္မ်ားကို ေကာင္းႀကီးေပးရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကသကဲ့သို႕ ရဟန္းမင္းႀကီးက ပရိသတ္မ်ားအား ၾသ၀ါဒေပးႏႈတ္ ဆက္လ်က္ရွိေသာ ျပတင္းေပါက္တြင္လည္း မေပၚလာခဲ့ၾကေပ။

၄။ ရဟႏ္ၲာပီတာ၏ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ ေသဆုံးသူမ်ားအုတ္ဂူထိပ္တြင္ တည္ေဆာက္ထားသည္။

႐ုပ္တုကိုးကြယ္ေသာ ေခတ္အခါက ေရာမလူမ်ဳိးမ်ားကို ျမႇဳပ္ထားေသာ သခ်ဳိင္းသည္ ဗာတီကန္ေတာင္ထိပ္တြင္ တည္ရွိခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ (၅၄) ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားေသာ မီးေလာင္မႈက ေရာမၿမိဳ႕ကို မ်ားစြာ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၿပီးေနာက္ ဘုရင္နီ႐ိုက မိမိကိုယ္ကိုအျပစ္တင္မည့္အစား ခရစ္ယာန္မ်ားကို မီး႐ႈိ႕သူမ်ားအျဖစ္ စြပ္စြဲခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ နီ႐ုိဘုရင္သည္ ခရစ္ယာန္ေျမာက္ျမားစြာကို မီး႐ႈိ႕သတ္ပစ္ခဲ့သည့္ အျပင္ တခ်ဳိ႕ကို ေတာ႐ိုင္းတရိစ္ၦာန္မ်ားအား အစာအျဖစ္ ေကၽြးျခင္းႏွင့္ က်န္တခ်ဳိ႕ကိုမူ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေပၚတြင္ တင္သတ္ခဲ့ သည္။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ ကားတိုင္တင္သတ္ျခင္းတြင္ ေရာမၿမိဳ႕၏ပထမဆုံးဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ တမန္ေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ခရစ္ေတာ္ဘုရား ၏ေနာက္လိုက္တပည့္ေတာ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ရဟႏ္ၲာပီတာလည္း ပါ၀င္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ရဟႏ္ၲာပီတာသည္ ဗာတီကန္ေတာင္၏ နက္႐ႈိင္းေသာသခ်ဳိင္းတြင္ သၿဂိဳလ္ခံရသည္ဟု ယူဆခဲ့ၾကသည္။ ေအဒီ (၄၀၀) ခုႏွစ္ေရာက္ရွိ လာေသာ အခါ ေရာမဘုရင္ ကြန္စတန္တင္က ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ေရာမႏိုင္ငံ၏တရား၀င္ဘာသာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီးေနာက္၊ ရဟႏ္ၲာ ပီတာ၏အုတ္ဂူဟု ယူဆရေသာ ေရွ႕ေခတ္သခ်ဳိင္းထိပ္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ယခုလက္ရွိ ရွိေနေသာ စိန္ပီတာဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ (၁၅၀၀) ခုႏွစ္ ၀န္းက်င္က စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကၿပီး ရဟႏ္ၲာပီတာ၏ အုတ္ဂူဟုယူဆရေသာ အုတ္ဂူအေပၚတြင္ အေျခခ်တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္။

၅။ ေရာမဘုရင္ ကာလီဂူလာက စိန္ပီတာရင္ျပင္ထဲတြင္ တည္ထားေသာ ထိပ္ခၽြန္ေသာမ်က္ႏွာ ေက်ာက္တိုင္ရွည္ကို သိမ္းပိုက္ ခဲ့သည္။

ေရာမဘုရင္ ကာလီဂူလာသည္ ဗာတီကန္ေတာင္ေျခရင္းတြင္ ရွိေသာ မိမိမိခင္၏အိမ္၀င္းထဲတြင္ ေသးငယ္ေသာ ဆပ္ကပ္ျပပြဲတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ထားသည္။ ဗာတီကန္ေတာင္ေျခရင္းသည္ ရထားစစ္သည္မ်ား ေလ့က်င္ရာေနရာႏွင့္ ေနရိုးဘုရင္က ခရစ္ယာန္မ်ားကို သတ္ျဖတ္ေသာေနရာ ျဖစ္သည္။ ခုံတည္းရွည္ေသာဇာတ္ခုံ၏အလယ္ကို ထီးနန္းတင္ရန္ အလို႕ဌာ၊ ကာလီဂူလာသည္ မိမိစစ္တပ္ ကို ေဟလီပိုလီတြင္ တည္ရွိေနေသာ ပိုင္လုံကို အီဂ်စ္ႏိုင္ငံမွ သယ္ေဆာင္လာခိုင္းသည္။ အေလးခ်ိန္ (၃၅၀) တန္ေလး ၿပီး ႏွမ္းဖတ္ေက်ာက္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အနီေရာင္ရွိ ထိပ္ခၽြန္ေသာမ်က္ႏွာ ေက်ာက္တိုင္ရွည္သည္ ဘီစီ (၃၀၀၀) ေက်ာ္က အီဂ်စ္ဘု ရင္ျဖစ္ေသာ ဖာေရာဘုရင္အတြက္ တည္ေဆာက္ထားသော ေက်ာက္တုိင္ရွည္ ျဖစ္သည္။ ေအဒီ ၁၅၈၆ ခုႏွစ္တြင္ ၄င္းေက်ာက္တိုင္ရွည္ ကို စိန္ပီတာရင္ျပင္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ၿပီး ယခုတိုင္ စိုက္ထူထားလ်က္ ရွိေနသည္။

၆။ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ ၁၄ ရာစုမတိုင္ခင္အထိ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံတြင္ မေနထိုင္ခဲ့ၾကေပ။ စိန္ပီတာရင္ျပင္ကို တည္ေဆာက္ၿပီး သည့္တိုင္ေအာင္ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ ေရာမၿမိဳ႕ရွိ လာေတရန္နန္းေတာ္တြင္ အေျခတက် မေနထိုင္ခဲ့ၾကေပ။ သူတို႕သည္ ဗာတီကန္ၿမိဳ႕မွ ေအဒီ ၁၃၀၉ ခုႏွစ္တြင္ ထြက္ခြာသြားၾကၿပီး ျပင္သစ္ဘုရင္ ဖိလစ္ (၄)က ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွကာဒီနယ္ဆရာေတာ္ တစ္ပါးအား ရဟန္းမင္းႀကီးအျဖစ္ အေရြးခံရရန္ ျပဳလုပ္ရာတြင္ ရဟန္းမင္းႀကီး၏တရား႐ုံးကို ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရွိ အာဗီနန္ၿမိဳ႕ တြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ရဟန္းမင္းႀကီး (၇)ပါးတို႕သည္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး ဗာတီကန္ကို အာဗီနန္ၿမိဳ႕မွ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾက ေသာ္ လည္း ရဟန္းမင္းႀကီးသည္ ၁၃၇၇ ခုႏွစ္အထိ ေရာမၿမိဳ႕သို႕ မျပန္လာခဲ့ေပ။ ၄င္းအခ်ိန္တြင္ ဗာတီကန္နန္းေတာ္သည္ မီးေလာင္ သြားၿပီးေနာက္ ျပနလည္မြမ္းမံခဲ့ၾကၿပီး ရဟန္းမင္းႀကီးသည္ ဗာတီကန္သို႕ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ မီးေလာင္သြားေသာ ဗာတီကန္ ကို ျပန္လည္မြမ္းမံေသာ္လည္း ႀကီးမားေသာ ၿပဳိက်မႈေၾကာင့္ ၀ံပုေလြမ်ားသည္ သခ်ဳိင္းရွိခႏ္ၶာကိုယ္မ်ားကို တူးထုတ္ၿပီး ႏြားမ်ားသည္လည္း ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲတြင္ လွည့္လည္ပတ္ခဲ့ၾကသည္။

၇။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ဆီြလုံၿခံဳေရးအဖြဲ႕ကို ေၾကးစားစစ္သည္မ်ားအျဖစ္ ဌားရမ္းထားသည္။

ဆီြဇလန္ႏိုင္ငံမွ စစ္သင္တန္းေအာင္ ျမင္ၿပီးေသာ လူပ်ဳိ မ်ားကို ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားအား ကာကြယ္ရန္အတြက္ ၁၅၀၆ ခုႏွစ္မွစတင္ၿပီး ဌားရမ္းခဲ့သည္။ ထိုသို႕ဌားရမ္း ျခင္းမွာ ဥေရာပႏိုင္ငံအမ်ားအျပားသည္ ၄င္းအခ်ိန္တြင္ မိမိတို႕၏လုံၿခံဳေရးအတြက္ ေၾကးစား စစ္သည္မ်ား ကို ဌားရမ္းၾကသကဲ့သို႕ ရဟန္းမင္းႀကီး ဂ်ဴလီအူးစ္ (၂) သည္လည္း မိမိ၏လုံၿခံဳေရးအတြက္ ဆီြဇလန္ႏိုင္ငံမွ ေၾကးစားစစ္သည္မ်ားကို စတင္ဌားရမ္းခဲ့သည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံ၏ ဆြီဇလန္လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႕သည္ အေသးငယ္ဆုံးႏွင့္အခမ္းအနားျပ လုံၿခံေရးသမားမ်ား သာ ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း သူတို႕သည္ ေခတ္မွီစစ္ပညာကို သင္ယူၿပီးဆုံးၾကၿပီး ေခတ္မွီလက္နက္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ထားၾကသည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံ၏ လုံၿခံဳေရးတပ္ ဖြဲ႕သည္ ဆြီဇလန္ႏိုင္ငံသားမ်ားကိုသာ လုံးလုံးဌားရမ္းထားသည္။

၈။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံ၏သမိုင္းထဲက အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားသည္ လွဳိ႕၀ွက္ထြက္ေပါက္မွ ထြက္ေျပးႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၂၇၇ ခုႏွစ္တြင္ မိုင္၀က္ရွည္လ်ားေသာ ေျမေအာက္ထြက္ေပါက္လမ္းတစ္ခုကို ဗာတီကန္၀င္းႏွင့္ တီဘာျမစ္ကမ္းရွိ ကာစတာဆန္ အန္ေဂ်လိုေနရာတို႕အၾကားတြင္ တူးေဖာ္ခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းထြက္ေပါက္လမ္းသည္ ရဟန္းမင္းႀကီးမ်ား၏ လြတ္ေျမာက္ ထြက္ ေျပးရာ လမ္းျဖစ္သျဖင့္ ရဟန္းမင္းႀကီးတို႕ကို အသက္ေဘးကမွ ကယ္ဆယ္ႏိုင္ခ့ဲသည္။ အထူးသျဖင့္ ၁၅၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ေရာမဘုရင္ ခ်ားလ္စ္ (၅) က ဗာတီကန္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းၿပီး ကက္သလစ္ရဟန္းမ်ားႏွင့္သီလရွင္မ်ားကို သတ္ျဖတ္ခ်ိန္တြင္ ဆီြဇလန္လုံၿခံဳ ေရးအဖြဲ႕သည္ ရဟန္းမင္းႀကီး ကေလးမင္း (၇)အား ၄င္းေျမေအာက္ထြက္ေပါက္မွ ေဘးကင္းစြာ ခိုးထြက္ႏိုင္ရန္ ကာကြယ္ခဲ့ၾကေသာ ေၾကာင့္ စစ္သည္ ၁၄၇ ေယာက္ သည္ ေသဆုံးခဲ့ၾကေသာ္လည္း ရဟန္းမင္းႀကီးသည္ ကေလးမင္း (၇) သည္ ေဘးကင္းစြာ ကာစတာဆန္အန္ ေဂ်လိုေနရာသို႕ လြတ္ေျမာက္ ႏိုင္ခဲ့သည္။

၉။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ကမ္ၻာ့လူဦးေရအနည္းဆုံးေသာႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္စာရင္းအရ၊ ၉၅၄ ဦး သာ ရွိသည္။ ၄င္းဦးေရထဲတြင္ ကာဒီနယ္ (၇၁) ပါး၊ ဆီြဇလန္လုံၿခံဳေရးသမား (၁၀၉) ဦး၊ ရဟန္း (၅၁) ပါးႏွင့္သီလရွင္ (၁) ပါးတို႕ ျဖစ္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ တကမ္ၻာလုံးတြင္ သံတမန္လုပ္ငန္းကို ေဆာင္ရြက္ေနေသာ သံတမန္ဦးေရမွာ (၃၀၇) ဦး ရွိၾကၿပီး ရဟန္းမင္းႀကီးေဘေနဒီ (၁၆) က အနားယူၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံတြင္ လူဦးေရအနည္းငယ္ တိုးတက္လာဖြယ္ ရွိသည္ဟု ခန္႕မွန္းရသည္။

၁၀။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ အေ၀းၾကည့္မွန္ေျပာင္းတစ္ခုကို အရီဇိုနားတြင္ တပ္ဆင္ထားသည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ ေခတ္မွီတိုး တက္လာေသာ ၿမိဳ႕ျပအိမ္ရာမ်ားေၾကာင့္ ေလထုညစ္ညမ္းမႈမ်ား ရွိလာရာ ဗာတီကန္ေလ့လာေရးဌာနရွိ နက္ၡတ္ၲေဗဒ ပညာရွင္မ်ားသည္ ညတြင္ ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္ၿပီးအကဲျဖတ္ရန္ ခက္ခဲလာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္တြင္မူ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံ ၏ ဒုတိယေလ့ လာေရးဌာနတစ္ခုကို အာရီဇိုနားျပည္နယ္ရွိ တာဆန္ၿမိဳ႕တြင္ ထပ္မံဖြင့္လွစ္ခဲ့ၾကသည္။ ဗာတီကန္ႏိုင္ငံသည္ နက္ၡတ္ၲေဗဒဆိုင္ရာ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ားကို အာရီဇိုနားျပည္နယ္၏အေရွ႕ေတာင္ဖက္ရွိ ဂေရဟမ္ေတာင္ထိပ္တြင္ တည္ရွိေနေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ အႏုပညာအႏုျမဴမွန္ေျပာင္းဌာနႏွင့္အတူ ျပဳလုပ္လ်က္ ရွိေနသည္။ ဂ်ဳိးဇက္ကုန္ဇမႈန္း (ႏွရိန္း)

1246  Views
Previous: ကက္သလစ္ကာဒီနယ္ခ်ားလ္စ္ဘိုက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပိုၿပီးဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီမ်ား ဆက္ေပးၾကရန္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံအား တိုက္တြန္း
Next: “ကက္သလစ္သာသနာေတာ္တြင္ Dogma ယုံၾကည္ရာအခ်က္ေပါင္း ၂၅၅ ခုရွိသည္” ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာ ေဒါမိနစ္သက္တင္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူ (ဒုတိယပိုင္း)